U bevindt zich hier: Berichten  

KERKDIENST IN PYAMA

Kerkdienst in pyjama

Al ruim een jaar kunnen de gemeenteleden de vieringen grotendeels alleen in digitale vorm volgen. We waren eigenlijk heel nieuwsgierig hoe ze dat ervaren en hoe ze daaraan meedoen. Dus hebben we een aantal mensen gebeld met een aantal vragen, die soms tot verrassende antwoorden leidden.

De meeste mensen die we spraken gaven aan bij voorkeur live mee te kijken om daarmee de zondagmorgenstructuur vast te houden. Maar dat het nu mogelijk is om ook op een later moment er (nog eens) naar te kijken wordt als een groot voordeel gezien.
“In elk geval kunnen we zo het ritme erin houden en zien we ook nog wat mensen die we kennen. Je hoort ook wie de bloemen krijgen enzovoort, het is fijn om betrokken te blijven en mee te kunnen leven waar dat kan”.
Het gevoel van verbondenheid bij de kerkdiensten via YouTube is wel veel minder, al is het met streaming veel beter dan alleen Kerkomroep. Zoveel minder dat een aantal mensen eigenlijk nooit kijkt. Ze zitten door de week al genoeg achter het computerscherm en voelen een grote afstand bij digitale vieringen. Het wordt ook als moeilijker ervaren de aandacht bij de dienst te houden. Er is veel meer afleiding. ”We zitten niet in de viering, doen niet echt mee”. Sommigen zingen wel hardop mee met de liederen: “Op het moment dat in de kerk de kaars wordt aangestoken, doen wij dat thuis ook. We zingen mee als het kan. Een gelezen lied kan je niet meezingen, daarom horen wij liever een opname van een koor”. Anderen vinden hardop meezingen, net als het aansteken van een kaarsje, wat overdreven.
Een aantal mensen kijkt samen, bijvoorbeeld in de Grote Koppel en drinken daarna gezellig koffie met wat lekkers.

Voor de afwisseling wordt er ook wel naar de kerkdienst uit een andere kerk gekeken, eigenlijk net als gemeenteleden voorheen ook af en toe op zondag naar een andere dienst gaan. Dat kan heel positief zijn, verandering van spijs doet eten en je ziet weer beter wat je waardeert in je eigen kerk.
De energie die gestoken wordt in de digitale vieringen wordt zeer gewaardeerd. Het is dan misschien het minst slechte alternatief, maar de voordelen voor mensen die ook straks niet naar de kerk kunnen wordt ook gezien. We moeten er dan ook vooral mee doorgaan. Van verschillende kanten wordt wel de zorg uitgesproken dat mensen straks makkelijker thuis blijven.
Of we ons zorgen moeten maken over de binding met de gemeente is de vraag. Elke week kijken er ca. 75 adressen (vaak met meerdere personen) live mee met de viering en in de loop van de week loopt dat meestal op tot ca. 175. Dat zijn meer contactmomenten dan het aantal bezoekers dat voorheen zondags naar de kerk kwam.


 



 

Niet iedereen maakt zich klaar alsof ze in zondagse kleding naar de kerk gaan. Er is minder haast en soms wordt er in pyjama of zelfs vanuit bed naar gekeken. En een kopje koffie erbij is ook wel aantrekkelijk. “Het is wel fijn om op zondagmorgen minder gehaast te zijn en lekker rustig aan te kunnen doen”.

Er is maar weinig contact met de andere gemeenteleden. Sowieso is er minder contact met mensen. “Ik heb mijn energie nu ergens anders voor nodig”.
Het contact live of via de telefoon is ook anders geworden, net of iedereen meer met zichzelf bezig is: “Als ik mensen tegenkom, maak ik wel altijd een praatje, maar het is meer éénrichtingsverkeer. Er komen weinig vragen naar mij toe.”
Of zoals iemand anders zegt:
“Behalve telefonisch contact met een paar mensen, doe ik weinig moeite om contact te houden met gemeenteleden. Ik hou mij liever bezig met mensen om mij heen”.
Anderen bellen na afloop wel eens met anderen om even na te praten: “Door deze coronatijd bel ik mensen makkelijker op dan eerst. Je mist elkaar. Bepaalde gemeenteleden bellen we regelmatig om contact te houden”.

Op de vraag wat je zou willen behouden als straks alles weer ‘normaal’ is reageert bijna iedereen met de wens om weer samen naar de kerk te kunnen gaan. Er wordt uitgekeken naar het weer ontmoeten van mensen en samen koffiedrinken. Al klinken er ook wel negatieve geluiden: “Van kerkzijn in deze periode hoef ik niets te behouden”.
Maar bij even doorvragen worden ook de rust van het niet zoveel hoeven en het geringere aantal sociale verplichtingen genoemd. En ook al heeft het digitaal vergaderen veel nadelen, het voordeel is dat er veel minder reistijd voor woon-werkverkeer nodig is.
Maar vooral het vooruitzicht iedereen weer eens te kunnen knuffelen is een gedachte die mensen op de been houdt.

Met dank aan Agathe, Nannie en Hugo voor de gesprekjes.


Printerversie