In memoriam ...

In memoriam Bertus Neomagus

Bertus Neomagus was een bijzonder mens: een lieve man voor Letty; zorgzaam voor Jeannette en Gerard, Heidi en Rudi, Hein en Lorette; een gouden opa voor Dieter.
Betrokken, hartelijk, gastvrij, een stille kracht – zo zouden we hem kunnen beschrijven. Bertus kende ongetwijfeld elk onderdeel van ons kerkgebouw. Hij stond klaar voor ieder die een beroep op hem deed en nam veel taken op zich in de gemeente. Zijn geloofsovertuiging was zichtbaar in wat hij deed, maar vooral in de manier waarop hij het deed.
Zijn overlijden op zondag 20 januari kwam als een onverwachte schok. Het is moeilijk te bevatten, dat hij niet meer in ons midden is, maar ‘de brug is overgegaan’ zoals het op de rouwkaart verwoord is.
Op 28 januari hebben we afscheid van Bertus genomen in een dankdienst voor zijn leven, waarna we hem hebben toevertrouwd aan de aarde.
We bidden voor Letty en de kinderen, en voor ieder die hem mist, om kracht en troost van de Eeuwige de komende tijd.
Ds Tineke Dronkert


In memoriam Freerk Wieringa

Freerk Wieringa was de oudste in een gezin met 7 zonen. De verantwoordelijkheid van zo’n rol nam hij serieus. Toen Jeanne in zijn leven kwam bracht zij de fleur en de flair, de sprankeling mee. Samen met haar en hun kinderen en kleinkinderen genoot hij volop van het leven.
De elementen van water, wind, aarde en vuur waren hem vertrouwd. Hij bracht die samen in zijn werk, maar ook in zijn vakanties en tijdens zijn reizen genoot hij daarvan. Die reizen brachten hem ook naar Iona, een gemeenschap die hen beiden aansprak.
In onze gemeente was hij op z’n plek als technisch adviseur voor de gebouwen. Hij was een vraagbaak voor al die kleine en grote uitdagingen die menig verbouwing met zich meebracht. In heel Zeist heeft hij zo zijn sporen in de kerken achtergelaten.
Hij was een man die niet zo zeer over zijn geloof sprak, maar er juist uit leefde. Hij was betrouwbaar, oprecht, hij had oog voor ieders sterke kanten.
Toen hij ziek werd, ging hij zo lang mogelijk door met de ondersteuning van de renovatie van het kerkelijk centrum. En toen het niet langer ging, gaf hij het over. Hij stierf in alle rust, omringd door wie hem dierbaar waren. Moge de Eeuwige Jeanne, hun kinderen en kleinkinderen en allen die hem missen, nabij zijn.


In memoriam Iet Busschbach - Lam

Iet was een vrouw vol humor, met een twinkeling in haar ogen keek ze de wereld in. Ze genoot ervan om die humor in te zetten in gesprekken met mensen. Overal waar ze kwam, knoopte ze een praatje aan: ze was oprecht geinteresseerd in mensen. Vaak zat ze buiten voor haar huis op een stoel, te genieten van al die voorbijgangers.
Ze hield van taal: van bijbelse taal, van boeken, van lezen, van gedichten. In haar huis had ze stapeltjes met uitspraken, gedichtjes en verzen die haar hadden geraakt.
Maar vooral hield ze van mensen: van haar man, van haar kinderen, van de mensen uit de buurt en uit de kerk. Ze genoot van het leven, al vond ze het alleen-zijn de laatste tijd wel zwaarder worden. Onverwachts is ze overleden. Moge de Eeuwige haar kinderen en allen die haar missen, nabij zijn in hun verdriet.


(C) 2005 - Alle rechten voorbehouden - PKN Zeist-West

Deze pagina afdrukken