U bevindt zich hier: Berichten
Terug naar: Startpagina
Algemeen: Privacyverklaring Kopij Insturen Agenda Digitale Nieuwsbrief Nieuw in de wijk? Links Wegwijzer (sitemap)

Zoeken naar:

In actie voor kerkasiel Bethelkerk Den Haag

Actie gaat door

De doorlopende vieringen in de Bethelkapel gaan nog steeds door .
U hebt daar al meer over kunnen lezen. Info is ook te vinden op: Kerkasiel Bethel
De komende weken is er ook weer een bijdrage vanuit Zeist:
dinsdag 8 januari 17-19 uur : Yko van der Goot en Nico Munk ( Doopsgezinde Gemeente Zeist)
maandag 14 januari : 13-15 uur : Ellen de Boom, Jeannette van Andel, Els Brouwer en Rianne Hoetink

Als je mee wilt neem dan even contact op met Jeannette van Andel, tel. 030 6955221  of e-mail: je.andel@wxs.nl
(dit geldt voor beide data).

In de Bethelkapel in den Haag wordt al enkele weken een continue viering gehouden voor het Armeense gezin Tamrazyan.
Ook in onze gemeente zijn er mensen die zich daardoor geraakt voelen.
Donderdagavond 6 december zijn we met een grote groep mensen bij elkaar geweest om te bekijken hoe wij daaraan kunnen bijdragen.

In de viering van zondag 23 december gaf Els Brouwer een korte impressie:

In een gewone Haagse straat met voortuintjes en veel auto’s, is midden tussen de huizen een deur zichtbaar in de vorm van een poort. Er brandt een bescheiden lampje boven.
‘ Dat moet het zijn’, zeggen we tegen elkaar: de Bethel kapel. Beth – el: huis van God. Het is nacht, donker en stil, kwart voor twaalf.
Op de deur een papier: Vanwege bijzondere omstandigheden aanbellen…..
Binnen een hal, die naar een keuken leidt. Een vrijwilligster maakt ons wegwijs. Er is koffie, thee, proviand voor de nacht. We leggen onze bijdrage er bij. Evenals die voor de familie Tamrazyan: vers fruit is zeer welkom, was ons gemeld. Ik vroeg de vrijwilligster hoe lang ze ‘ dienst’ had: “van 12 tot 6”. Hoe vaak doet u dat: “ een paar keer in de week”, zegt ze opgewekt. Haar opvolgster meldt hetzelfde. “En wij 1 keer een paar uur”, zeg ik enigszins beschaamd. “Maar jullie komen van ver. Dat is zo geweldig: al die mensen uit alle hoeken van Nederland, en daar buiten…..”
We horen zingen. Even later gaat een deur in de keuken open. Een priester in witte toga met rood-paarse stola, paaskaars in de hand, stapt de keuken in; gevolgd door een misdienaar (denk ik?) ook in wit kleed met gebedenboek / missaal. We groeten elkaar, nemen het over door de kapel binnen te gaan.
De kapel is ruim. Tegen de achtergrond van een modern mozaïk een eenvoudig smal, wit kruis. Links een icoon, verder links een kruis dat doet denken aan het oosters-orthodoxe kruis. Maar wat mij het meest treft is de Madonna rechts. Ze is donker en gehuld in prachtige, kleurrijke, gewaden. Haar naam: Madonna del Mare Nostrum (madonna van onze zee). En dat, Mare Nostrum, stond in de oudheid voor de Midd. Zee: hoe confronterend in deze tijd!!
Wij vullen de uren met zingen, muziek, bidden, teksten, verhalen. De lantaarn van onze kinderkerk ging mee naar Den Haag. Zo zijn ook de kinderen aanwezig. Er blijken veel ‘toonaarden’ te leven in onze gemeente. Alles komt aan de orde: stilte, protest, roep om recht en bevrijding, moed, vertrouwen. Maar ook wanhoop, boosheid en schaamte. Naarmate de nacht vordert lijkt het of we gaan ‘verstillen’: minder actief, we luisteren meer naar wat geboden wordt. Het gemeenschapsgevoel is sterk.
Dat voelen kennelijk ook de ouders Tamrazyan. Ze komen stil binnen en schuiven aan, naast mij. Het is bijna 1 uur. Bij de wisseling naar het volgende uur hebben we even contact. Ik toon kennelijk enige schaamte rond hun situatie. Mevrouw legt haar hand op mijn arm, kijkt me bemoedigend aan en zegt: ‘ het komt goed, dat geloof ik. Met jullie allemaal, dat helpt. Ik wil eigenlijk lang hier blijven, maar de kinderen boven…. We moeten gaan’. Ze omhelst me en vertrekt. Mij verbijsterd achterlatend: wie troost hier wie……???
In onze laatste viering, het is intussen 6 uur: lezen Anton en Tineke bij toer-beurt heel Jesaja 40: ‘ Troost, troost mijn volk’….Tot slot laat Tineke ons onze geestelijk en lichamelijke vermoeidheid omzetten in nieuwe energie met behulp van intensieve bewegingsvormen..
Om 6.50 uur, als we de kapel willen verlaten, zit onze opvolger: geestelijke in stijlvol zwart pak met smalle paarse stola waarop zilveren kruisen geborduurd, al rustig achterin te wachten.
En zo rolt deze estafette soepel door: ‘ We kunnen het nog lang volhouden’, zegt coördinator Derk Stegeman. Maar ‘zij’?? Hoe lang houdt een jongen van 15 zo’n isolement vol??
De staatssecretaris heeft gisteren gezegd geen gebruik te zullen maken van zijn discretionaire bevoegdheid voor deze familie. De Prot. Kerk Den Haag zegt in een persverklaring de afwijzing niet te kunnen rijmen met aangedragen nieuwe feiten en gaat derhalve door met het kerkasiel. Daardoor blijft er ruimte voor voortgaande dialoog met de overheid.

De oudste dochter Hayarpi doodt de tijd met het schrijven van gedichten. Veel anders is er niet te doen. (Gedichtenvanhayarpi)

Als ik me focus
Op wat er gebeurd is
En nog gebeuren kan
Wordt mijn hart onrustig
Zweeft en zweeft mijn ziel
Onzekere toekomst
Mysterieus, onbereikbaar

Ik verlang weer
Naar een toverstaf
Wat ik als kind
Van de Kerstman wilde krijgen

Ik besef nu
Kinderdromen worden verbroken
Zo wreed is de wereld wel

Maar als ik me focus op U
Ben ik vervuld van vreugde
Kerkasiel is dan een gewone dienst
Gewijd aan U
U bent het licht hier
Dat nooit meer doven kan

Ik+ben+het+Licht+der+wereldDan ben ik even
Niet meer het meisje
Dat denkt aan de muren

Wel bijzondere muren
Van Bethel… Uw huis

Hayarpi

Column door Jeannette van Andel

Een bijzondere nachtdienst – kerkasiel in Den Haag
(zoals verschenen in OecuMenens)

In mijn werk was ik wel gewend aan nachtdiensten, maar die waren altijd druk, hectisch en spannend. Hoe anders deze nachtdienst die we met een aantal mensen uit Zeister kerken de nacht van 21-22 december vierden in buurt – en kerkhuis Bethel in Den Haag. Als een schakeltje in de doorlopende kerkdienst die daar gaande is. Verstilling, luisteren, zitten, zingen, bidden…
Vlak voor we naar Den Haag vertrokken hoorden we tot onze verbijstering staatssecretaris Harbers melden dat hij zijn besluit inzake de familie Tamrazyan niet zou wijzigen, met andere woorden: het gezin moet terug naar Armenië. De organisatoren van het kerkasiel laten weten dat zij dit besluit zeer betreuren maar ‘zich gesterkt voelen om de verantwoordelijkheid voor de familie niet te laten varen’, omdat er volgens hen nog ruimte moet zijn voor dialoog vanwege belangrijke informatie die door de staatssecretaris terzijde is geschoven. En dat ze dus doorgaan met het kerkasiel.
We mochten van middernacht tot 7 uur een doorlopende viering verzorgen. Elke uur met andere mensen, elk met een eigen kleur.We hoorden bijbelgedeelten, lezingen, gedichten, verhalen. We luisterden naar muziek, verstillend en ontroerend, en we kwamen letterlijk in beweging.
‘Wees Gij mijn toekomst de komende nacht, de morgen die ik ondanks alles verwacht’, zongen we samen met vader en moeder Tamrazyan. We voelden ons met elkaar en met hen – die voor ons in deze nacht ‘een naam en een gezicht’ kregen – verbonden, en met allen die erom heen staan, organisatoren en vrijwilligers. We deelden brood en druivensap als teken van die verbondenheid en zongen ‘wat in stilte bloeit..’, ‘niet is het laatste woord gesproken..’, ‘om de mensen godverlaten, om de woede, om de pijn, om de woede, om de tranen roepen wij Jij zou er zijn’. We hoorden Trijntje Oosterhuis zingen: ‘Waar je bent geboren en getogen moet je daar vandaan? Wie heeft dat beslist? Laat ze blijven!’
Een indringende ervaring, teksten, liederen die meer raken dan wanneer we ze in een ‘gewone’ kerkdienst zingen en horen.
De situatie van mensen in nood liet ons in actie komen, maar gaf ons zelf ook zoveel inspiratie, warmte en verbondenheid. Er ontstond een krachtig gevoel tegen fatalistische uitspraken en doemdenken als ‘het helpt toch niet’. Het helpt wél, misschien niet met het effect waarop je hoopt maar het helpt wel te laten zien dat je naar hen omziet, met hen bewogen bent, hun situatie aandacht geeft. En – om Dom Helder Camara nog maar eens te citeren – het zijn de vele druppels die rivieren en beken vormen.
In de vroege donkere ochtend verlieten wij als vrije vogels de Bethelkapel. Wíj wel..
Met velen blijven we hopen op een wonder, want ergens is een vonk van hoop die nooit zal doven!

Foto's Hugo Albers

Filmpje van Jeannette

U kunt hier ook een kort filmpje [18.013 KB] van Jeannette van Andel downloaden.

Lees ook de laatste Nieuwsbrief [502 KB] uit de Bethel.