U bevindt zich hier: Berichten
Terug naar: Startpagina
Verder naar: Laatste digitale Nieuwsbrief
Algemeen: Privacybeleid Kopij Insturen Agenda Digitale Nieuwsbrief Nieuw in de wijk? Links Wegwijzer (sitemap)

Zoeken naar:

In Memoriam Dien Delvaux-Nijenhuis

Op 15 november is Dien Delvaux overleden, 87 jaar oud. Ik heb haar leren kennen toen ik in 2004 in Zeist kwam wonen, ze stopte als lid van de werkgroep Kerk en Israel, en ik heb het van haar overgenomen. Ik heb haar dus niet meegemaakt in de vele jaren dat ze actief was in Zeist, als lerares en in de gemeentepolitiek. Ze heeft me wel veel verhalen verteld, over haar vader die bakker was in Utrecht, over de oorlogsjaren die ze heel bewust heeft meegemaakt, over de Jodenvervolging, waar ze direct mee te maken kreeg, omdat haar vader Joodse collega's probeerde te helpen. Vele jaren na de oorlog kwam ze een Joodse vrouw tegen die op zoek was naar haar familie die in Utrecht woonde en voor een groot deel vermoord was. Ze had tantes gehad, maar ze wist alleen de namen. Dien had het gezin gekend, en ze kon die vrouw verhalen vertellen over de dochters, meisjes van tien, twaalf jaar toen ze weggevoerd werden. Daarmee was ze de eerste voor die vrouw die haar tantes een gezicht kon geven. Voor die vrouw en voor Dien een heel speciale en heel emotionele belevenis.
Dien kon met veel warmte spreken over de 'zware' kamt van de familie, waar ze de bevindelijke vroomheid had leren kennen en waarderen. Maar ze kende ook andere werelden en was daar thuis. In de jaren zeventig-tachtig genoot ze van de opkomende belangstelling voor de Joodse manier van geloven, en ze deed graag mee aan het leerhuis. Het sprak haar erg aan dat vragen belangrijker zijn dan antwoorden, en dat verschillende antwoorden en meningen naast elkaar mogen bestaan. Het sprak haar erg aan dat geloven niet zozeer gaat over 'zo zit dat' alswel over 'zo doe je dat'. Ze kon met stemverheffing de tekst citeren uit Ex 24: Wij zullen doen en horen. Eerst doen en dan kun je horen. Ze vond – niet alleen hier – de NBV veel minder dan de Statenvertaling, waar ze mee was opgegroeid en die ze goed kende.
Ze was een markante vrouw, soms lastig, dominant, actief, leergierig, ik was erg op haar gesteld. De laatste jaren werd ze lichamelijk minder maar ze bleef lezen, ze belde regelmatig: “heb je dit gezien?” En dan was ze een hele tijd aan het woord, met heel wat verhalen, vooral over vroeger.
Ze ging nog graag mee naar studiedagen, ook al was het eigenlijk te vermoeiend.
Begin 2017 verhuisde ze naar Heerewegen, omdat ze steeds meer zorg nodig had. Daar is ze gestorven. Haar nagedachtenis is voor mij een zegen, ik ben dankbaar dat ik haar gekend heb.

Wybrand Ganzevoort